Dariusz Zygadło - Abstrakcje 3.5Galeria Sztuki

Dariusz Zygadło, rocznik 1972, raciborzanin. Później dodaje się jeszcze wagę i wzrost i mamy początek etykiety człowieka. Szuflady, w jakich nas zamykają oraz te, w których zamykamy się sami. Od zawsze interesowałem się wzornictwem, designem, architekturą. Wiele lat temu odkryłem Philippe Starck’a, Hill House Charlesa i Margaret Mackintosh’ów, bauhaus, art deco, modernizm. W latach bez internetu fascynujące były albumy, książki, katalogi o fotografii, malarstwie, architekturze. Życie jednak pisze swój scenariusz, ponieważ przez ponad 20 lat byłem związany ze służbami mundurowymi. W międzyczasie malowałem tuszem grafiki tradycyjne, w formie „jednej linii”. Prace z tego okresu to między innymi panorama Nowego Jorku, Sagrada Familia, Wieża Eiffla, Katedra w Pizie, Marilyn Monroe, Walter White. Malowanie jest dla mnie odpoczynkiem. Czasami dokładnie planuję to, co chcę pokazać, ale zdarza się też, że obraz maluje się zupełnie sam. Są to momenty, w których czas się zatrzymuje. Dla mnie każdy obraz przenika się ze słowem i muzyką. Poezja, gitara i malarstwo uzupełniają się wzajemnie, tworząc jedną drogę ucieczki. Inspiracje są wszędzie, trzeba tylko utrzymać w sobie syndrom turysty. Zatrzymać się, odkleić wzrok od chodnika i rozejrzeć dookoła. Ponieważ moim ulubionym środkiem wyrazu jest linia, pokusiłem się o szacunkowe zmierzenie wszystkich linii,
które znajdują się na prezentowanych pracach, jest to około 3.5 kilometra. W matematyce linia to fundamentalne pojęcie geometryczne, które można opisać jako nieskończony zbiór punktów położonych w jednym, równym kierunku, bez szerokości, posiadający tylko długość. 

Definicja ta przypomina bardziej twierdzenie z filozofii lub wersy dobrej poezji. W linii można odnaleźć głębię, ciszę, monotonię i przede wszystkim konsekwencję w dążeniu do nieskończoności, bez początku i bez końca końca. Obrazy wpisują się w styl modernizmu. Pierwsze wrażenie to ekspresyjne wykorzystanie koloru w postaci niezakłóconych jednolitych pól. Abstrakcyjne formy, zachowujące zasady proporcji, skupione w podstawowych formach geometrycznych. Żelazna konsekwencja formalna kompozycji podkreśla symetrię i proporcje szczegółów. Pojawiają się również elementy figuratywne z metaforycznym komentarzem, nawiązujące swoją wymową do street artu.